Zelfzucht

Filippenzen 2: 4
kijk niet ieder op zijn eigen dingen, maar ieder mens ook op de dingen van anderen.

I. zelfzucht IS de wortel van zonde. Egoïsme is leven in en voor onszelf. Het manifesteert zich in verschillende aspecten.
1. In gedachten. Zelf wordt de grootste figuur in een mens begrip van het universum. De schaduw van het zelf ligt over al het andere. De verdiensten van het zelf worden vergroot in trots. Ijdelheid hunkert naar de bewondering van anderen voor zichzelf. Zelfaanbidding maakt een man bevooroordeeld in het vasthouden aan zijn eigen meningen en onverdraagzaamheid in het afwijzen van die van andere mensen.
2. In gevoel. Zelfliefde vult het hart van een egoïstische man. Hij heeft geen verdriet over andermans problemen en geen plezier in andermans vreugde. In plaats van zich te voelen als een lid van een groot lichaam bewogen door de gemeenschappelijke puls van een gemeenschappelijk leven, is hij als een eenzame cel onthecht en zelf-geconcentreerd.
3. In actie. Zelf-wil wordt de overheersende energie en zelf-zoekende het overheersende motief. In zijn extreme ontwikkeling wordt dit positieve wreedheid – een streven naar eigen plezier door de pijn van anderen. Nu, dit alles is zondig in de ogen van God en de mens, en verschrikkelijk schadelijk voor de samenleving. Oorlog, misdaad, onlusten, enz. alles komt voort uit een vorm van egoïsme. II. het christendom vereist de uitroeiing van het egoïsme, zolang een mens alleen aan zichzelf denkt, heeft hij niet geleerd wat het evangelie betekent. Hij kan op zoek zijn naar wat hij zijn spirituele welzijn noemt-ontsnappen uit de hel, een gelukkige toekomst, of vrede hier. Maar dit alles is egoïstisch. Egoïsme moet in alle opzichten worden ontworteld om het ware christelijke leven te vestigen.
1. In gedachten. Dit is essentieel voor berouw. Nederigheid en het belijden van zonde zijn noodzakelijk voordat we zelfs maar het koninkrijk van de hemel kunnen binnengaan.
2. In gevoel. Liefde voor Christus, niet het redden van onze eigen zielen, is het grote motief dat ons moet inspireren. Liefde voor onze medemensen, niet persoonlijke troost, is de geest die ons leven zou moeten doordringen. Wij zijn slechts Christen voor zover wij Christus volgen. En Christus verloochende zichzelf en ” ging rond, goed doende.”Alle pretenties van heilige devotie tellen slechts voor niets, of voor erger dan niets, voor hypocrisie, zolang het zelf in ons hart op de troon zit.
3. In actie. Geloof veronderstelt zelfverloochening; het is de overgave van onszelf aan een ander. Het neemt twee vormen aan:
(1) onderwerping van onze zielen aan de wil van God in vertrouwen op Zijn genade in Christus als onze Verlosser; en
(2) gehoorzaamheid van ons leven aan de wil van God in trouwe dienst aan Christus als onze Meester. – W. F. A.

parallelle verzen

SV: Ziet niet een iegelijk op zijn eigen dingen, maar een iegelijk ook op de dingen van anderen.

WEB: ieder van u kijkt niet alleen naar zijn eigen dingen, maar ieder van u ook naar de dingen van anderen.